Mortality rates in elderly patients who take different angiotensin-converting enzyme inhibitors after acute myocardial infarction: A class effect?. Pilote L, Abrahamowicz M, Rodriguez E, Eisenberg MJ, Rahme E. Ann Intern Med (Jul) 2004; 141: 102.

Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) są lekami szeroko stosowanymi w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności lewej komory serca i w zapobieganiu progresji przewlekłych chorób nerek. Liczne kontrolowane, randomizowane badania wykazały, że podane we wczesnym okresie po zawale, poprawiają one przeżycie chorych i zmniejszają ryzyko jego ponownego wystąpienia. W badaniach tych stosowano jedynie niektóre leki z tej grupy, jednakże lekarze zwykle przepisują je wymiennie, automatycznie zakładając istnienie tzw. efektu klasy. Pojęcie to oznacza taką samą skuteczność i bezpieczeństwo wszystkich preparatów z danej grupy leków. Inhibitory ACE wykazują jednak istotne różnice w budowie chemicznej i co za tym idzie w zakresie farmakodynamiki, co powoduje, że mają różną moc działania i biodostępność. Różnice te nie są dobrze poznane, zwłaszcza że większość badań oceniała pojedyncze inhibitory w stosunku do placebo. Wiadomo ponadto, że niektóre inne grupy leków, takie jak np. preparaty hipolipemizujace, beta-blokery czy blokery kanału wapniowego, wywierają różnież zróżnicowane działanie i efekty uboczne. Celem pracy było przekonanie się czy stosowanie poszczególnych inhibitorów ACE wiąże się z podobnym wpływem na ryzyko zgonu u chorych powyżej 65 roku życia, po świeżo przebytym zawale serca.

Badanie miało charakter retrospektywny. Wykorzystano w nim dane pochodzące z kartotek szpitalnych 109 szpitali w prowincji Quebec, dotyczące 18 453 chorych powyżej 65 roku życia, hospitalizowanych z powodu świeżego zawału serca, w okresie 1996-2000. Oceną objęto ostatecznie 7512 chorych, którzy zrealizowali receptę na inhibitor ACE w ciagu 30 dni od wypisu i przyjmowali ten sam lek przez okres przynajmniej jednego roku.

Badanie ma niestety charakter badania obserwacyjnego, jednakże jest to pierwsza próba oceniająca porównawczo odległe skutki aż 7 różnych inhibitorów ACE. Wyniki jej sugerują, że nie wszystkie inhibitory ACE prowadzą do takiego samego zmniejszenia śmiertelności w ciągu pierwszego roku po zawale. Okazało się, że w obecnie stosowanych dawkach leczenie zarówno enalaprilem, kaptoprilem, fozinoprilem, chinaprilem, jak i lisinoprilem wiąże się z większym ryzykiem zgonu niż leczenie ramiprilem, przy czym ta ostatnia różnica nie była istotna statystycznie, podobnie jak różnica pomiędzy ramiprilem i perindoprilem. Skorygowane współczynniki ryzyka (hazard ratios) wynosiły odpowiednio: 1.47 (95% CI, 1.14-1.89), 1.71 (95% CI, 1.29-2.25), 1.56 (95% CI, 1.13-2.15), 1.58 (95% CI, 1.10-2.82) i 1.28 (95% CI, 0.98-1.67); dla perindoprilu współczynnik ten wynosił 0.98 (95% CI, 0.60-1.60). Autorzy analizowali, jakie czynniki mogły odpowiadać za obserwowane różnice; nie były to ani grupa czynnościowa leku (wiążąca się z ACE), ani jego lipofilność.