Sześć lat temu naukowcy z Katedry Radiologii Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego jako pierwsi w Polsce, a niedługo po wprowadzeniu nowej techniki - w świecie, rozpoczęli badania metodą wirtualnej endoskopii. "Jednym z najważniejszych zadań współczesnej medycyny, w tym radiologii, jest uczynienie zabiegów medycznych jak najmniej inwazyjnymi" - mówi szef Katedry, wiceprzewodniczący Polskiego Lekarskiego Towarzystwa Radiologicznego, dr hab. Andrzej Urbanik.

Zespół dr Urbanika uzyskuje obraz wnętrza: przełyku, żołądka, jelita grubego, drzewa oskrzelowego, naczyń krwionośnych, ucha, kanału kręgowego, układu moczowego i komór mózgu.

W przeciwieństwie do endoskopii klasycznej, do wnętrza ciała pacjenta nie trzeba wprowadzać żadnych wzierników. "Najmniejszy fragment tkanki, jaki możemy w ten sposób obejrzeć będzie miał grubość poniżej 1 milimetra - tłumaczy Urbanik. - Następnym etapem są rekonstrukcje trójwymiarowe. Badamy na przykład tomografią uszkodzoną czaszkę, a następnie obracamy jej obraz w komputerze i oglądamy ze wszystkich stron uszkodzone miejsce".

Komputerowy obraz może być statyczny - przypominając fotografię zrobioną wewnątrz jelita czy tętnicy, bądź ruchomy. W przypadku tego drugiego specjalista obsługujący konsolę tworzy komputerowe animacje zbadanego obszaru ciała.

"Oglądający taką animację lekarz ma wrażenie, jakby leciał wewnątrz jelita pacjenta" - mówi Urbanik. Uzyskiwanie podobnych obrazów ma duże znaczenie dla leczenia pacjenta. "Na przykład, oglądając od wewnątrz naczynia krwionośne, możemy stwierdzić, czy są w nich zwężenia lub rozwarstwienia. Takie obserwacje będą bardzo ważne w leczeniu chorób naczyniowych" - mówi Urbanik. 

Joanna Poros, PAP - Serwis naukowy