Randomized, double-blind, placebo-controlled trial of oral sirolimus for restenosis prevention in patients with in-stent restenosis. The Oral Sirolimus to Inhibit Recurrent In-stent Stenosis (OSIRIS) trial. Hausleiter j, Kastrati A, Mehilli J, et al for the OSIRIS Investigators. Circulation (Aug) 2004; 110: 790-795.

Restenoza w obrębie stentu wprowadzonego do naczynia wieńcowego jest niestety wciąż częstym zjawiskiem, mimo znacznego postępu, jaki dokonał się w kardiologii inwazyjnej w ostatnich latach. Istotnym krokiem w kierunku zmniejszenia ryzyka restenozy stało się wyprodukowanie stentów uwalniających leki hamujące hiperplazję tworzącej się błony wewnętrznej naczynia. Badania RAVEL, SIRIUS i E-SIRIUS potwierdziły ich skuteczność w dużych grupach chorych, także u osób z cukrzycą, dłuższymi zwężeniami i chorobą drobnych naczyń. W ostatnich dwóch latach, ukazały się pojedyncze, niewielkie badania o charakterze pilotażowym na temat doustnego stosowania leku immunosupresyjnego, rapamycyny (sirolimus) w zapobieganiu rozwojowi zakrzepicy po angioplastyce lub w obrębie stentu. W jednej z nich, pochodzącej z ośrodka kardiologicznego w Kaliforni i obejmującej 22 chorych po angioplastyce, autorzy nie stwierdzili żadnych korzyści z leczenia rapamycyną (okres obserwacji wynosił 6.5 – 11.8 miesięcy), przy wysokim odsetku działań ubocznych. Podawali oni lek w dawce nasycającej 6 mg, a następnie podtrzymująco 2 mg/dobę przez 4 tygodnie. Jednak aż 11 badanych nie ukończyło tego okresu z powodu objawów ubocznych (głównie hipetriglicerydemiii i leukopenii). W badaniu pochodzącym z Chile, oceniano skuteczność rapamycyny (5mg, a następnie 2mg/dobę, przez 4 tygodnie) u 15 chorych po wprowadzeniu stentu do naczynia wieńcowego. Podobnie jak w pracy pochodzącej z USA, leczenie okazało się nieskuteczne, natomiast było ono dobrze tolerowane. Z kolei większe badanie argentyńskie (ORAR), przyniosło całkiem zachęcające wyniki. U 34 chorych, leczenie rapamycyną w podobnych dawkach, było skuteczne (mniejsze ryzyko późnej utraty stentu) i bezpieczne. Wszystkie te badania obejmowały jednak małe grupy chorych i miały charakter obserwacyjny.

Obecnie przedstawiana próba była badaniem randomizowanym, z zastosowaniem podwójnie ślepej próby i placebo. Miała ona na celu ocenę skuteczności 10-dniowego leczenia rapamycyną, z zastosowaniem 2 różnych dawek nasycających, w zapobieganiu restenozie w obrębie stentu. Objęto nią 300 chorych, których przydzielono losowo do 3 grup otrzymujących: placebo, całkowitą dawkę nasycającą 8 mg i całkowitą dawkę nasycającą 24 mg (w obu grupach rozłożone na dwa podania: na 2 doby przed zabiegiem i w dniu zabiegu). Dawki podtrzymujące były w obu grupach leczonych rapamycyną takie same i wynosiły 2 mg/dobę; podawano je przez 7 dni. Podstawowym ocenianym punktem końcowym była częstość restenozy w badaniu angiograficznym, wykonanym po 6 miesiacach.

Stosowanie rapamycyny istotnie zredukowało częstość występowania restenozy; obserwowano ją u 42.2% chorych z grupy placebo, 38.6% chorych z grupy otrzymującej umiarkowaną dawkę nasycającą rapamycyny i 22.1% chorych z grupy otrzymującej wysoką dawkę nasycającą leku (p=0.005). Konieczność rewaskularyzacji naczynia zmniejszyła się z 25.5% (placebo) i 24.2% (zwykłe dawki) do 15.2% (wysokie dawki) (p=0.08). Stężenie rapamycyny we krwi w dniu zabiegu korelowało istotnie ze stopniem zwężenia światła naczynia po 6 miesiącach (p<0.001).