Kardiologia Polska 2004; Tom 60; Nr 6: 573 – 577.
Longina Kłosiewicz–Latoszek, Wiktor B. Szostak, Barbara Grzybowska, Janina Białobrzeska-Paluszkiewicz, Beata Wiśniewska, Irena Stolarska
Obok hipercholesterolemii, również hiperlipidemia mieszana jest przyczyną przedwczesnej miażdżycy i czynnikiem ryzyka choroby niedokrwiennej serca.
Hiperlipidemia mieszana charakteryzuje się podwyższeniem stężenia lipoprotein o bardzo małej gęstości (VLDL) w surowicy oraz obniżeniem cholesterolu HDL (HDL–C). Ponadto w osoczu obecne są nieprawidłowe pod względem wielkości i składu cząsteczki LDL, tzw. małe gęste LDL, cechujące się dużą aterogennością. Hiperlipidemia mieszana powinna być intensywnie leczona, szczególnie u osób z dużym ryzykiem incydentu wieńcowego.
Leczenie zaburzeń lipidowych ma na celu przede wszystkim redukcję stężenia cholesterolu LDL (LDL-C), ale także zmniejszenie stężenia trójglicerydów (TG) i podwyższenie poziomu HDL-C.
Terapia hiperlipidemii mieszanej obejmuje leczenie dietetyczne, redukcję masy ciała w przypadku nadwagi i otyłości, a w przypadku niepełnej skuteczności takiego postępowania farmakoterapię.
Celem niniejszej pracy była ocena skuteczności i bezpieczeństwa leczenia hiperlipidemii mieszanej przy pomocy terapii skojarzonej simwastatyną i fenofibratem mikronizowanym w porównaniu z monoterapią każdym z tych leków osobno.
Praca miała charakter retrospektywny. Analizą objęto 200 kobiet i 220 mężczyzn leczonych w Poradni Chorób Metabolicznych Instytutu Żywności i Żywienia. W zależności od współistniejących schorzeń dążono do osiągnięcia poziomu LDL-C poniżej 100 lub 130 mg/dl i trójglicerydów poniżej 150 mg/dl. Dodatkowym celem leczenia było podwyższenie stężenia HDL-C. Dążono, aby stężenie tej frakcji lipoprotein wynosiło 40 mg/dl dla mężczyzn i 50 mg/dl u kobiet.
Pierwszy etap farmakoterapii polegał na stosowaniu jednego leku - simwastatyny lub fenofibratu mikronizowanego przez okres 12 miesięcy. W sytuacji, gdy monoterapią nie osiągnięto zamierzonych wartości LDL-C i/lub TG, wdrażano terapię skojarzoną poprzez dodanie drugiego leku. Terapię skojarzoną prowadzono również przez 12 miesięcy.
Autorzy wykazali, że dodanie simwastatyny do fenofibratu mikronizowanego, lub fenofibratu mikronizowanego do simwastatyny wyraźnie poprawiało efekty leczenia w odniesieniu do prawie wszystkich badanych parametrów. Jedynie stężenie HDL-C poprawiało się wyłącznie po fenofibracie mikronizowanym. Podczas monoterapii oraz terapii skojarzonej nie obserwowano objawów niepożądanych ani wzrostu CPK i ALT wymagających przerwania leczenia. Jednocześnie autorzy przypominają, że nie wszystkie fibraty wykazują hipolipemiczny efekt w stosunku do LDL-C.
Uzyskane wyniki pozwalają na stwierdzenie, że terapia hiperlipidemii simwastatyną i fenofibratem mikronizowanym stosowanymi w terapii skojarzonej jest wysoce skuteczna i bezpieczna.
Imed
