28-10-2007   11:31:37
IMED
Strona główna
Sympozjum Przemyśl
Dermatoskopia
Szkolenia
Szkolenia "Medius"
Archiwum "Medius"
Biblioteczka czasopism
Standardy Medyczne
Strona główna
Suplementy
Deklaracja
Jestem lekarzem
Ważne adresy
Medline
Polskie Towarzystwo Medycyny Rodzinnej
Konsultanci krajowi
Akademie Medyczne
Narodowy Fundusz Zdrowia
Polskie Towarzystwa Naukowe
Stacje hemodializ

Wystąpienie migotania przedsionków. Jak częste są niedobory potasu i magnezu? Efekty potasu i magnezu we wlewie glukozy z insuliną w przywracaniu rytmu zatokowego.

Kardiologia Polska 2004; Tom 60; Nr 6: 580 – 581.

Jacek Cybulski, Andrzej Budaj, Henryk Danielewicz, Janusz Macierewicz, Leszek Ceremużyński

Napadowe migotanie przedsionków jest jedną z najczęstszych arytmii będących przyczyną hospitalizacji. Istotną rolę w genezie zjawisk prowadzących do powstania niestabilności elektrycznej, powodującej powstanie licznych fal mikro-reentry i wystąpienie migotania przedsionków odgrywają jony potasu i magnezu.

Celem niniejszej pracy była ocena częstości występowania niedoborów potasu lub/i magnezu w surowicy krwi u chorych z migotaniem przedsionków, a także ocena skuteczności uzupełniania niedoborów tych jonów w przywracaniu rytmu zatokowego.

Analizowana grupa chorych składała się z 115 osób spełniających kryteria uczestnictwa w badaniu. Czas trwania migotania przedsionków nie mógł przekraczać 24 godzin. U wszystkich chorych oznaczano stężenie potasu i magnezu w surowicy.

Stwierdzono, że obniżone stężenie potasu bądź/ i magnezu występowały u 19 proc. analizowanych chorych. Jednocześnie wykazano, że najistotniejszym z czynników sprzyjających zaburzeniom jonowym było przyjmowanie leków moczopędnych. U 40 proc. chorych leczonych hydrochlorothiazydem występowała hipokaliemia.

Autorzy uważają, że częstość występowania niedoborów potasu, a zwłaszcza magnezu w osób z migotaniem przedsionków uzasadnia przyjęcie zasady rutynowego, pilnego oznaczania jonogramu u tych chorych.

Podając u osób z dyselektrolitemią wlew KIGM uzyskano powrót rytmu zatokowego u 86 proc. chorych, co stanowi skuteczność lepszą od efektu wielu leków antyarytmicznych, stosowanych w farmakologicznej kardiowersji migotania przedsionków. Stosując analogiczny wlew u osób bez obniżonego poziomu potasu i magnezu uzyskano powrót rytmu zatokowego u 39 proc. chorych.

Autorzy uważają, że na podstawie uzyskanych w wyników należy przyjąć, że zaburzenia elektrolitowe są niezależnym czynnikiem sprzyjającym wystąpieniu migotania przedsionków, zaś prosta interwencja polegająca na suplementacji jonowej u chorych z potwierdzonymi zaburzeniami jonowymi jest terapią o priorytetowym znaczeniu.

 Imed


powrót