Przegląd Lekarski 2004; Tom 61; Nr 3: 170 – 176.

Rościsław Bielecki, Bożena Zdrodowska-Stefanow, Iwona Ostaszewska-Puchalska, Robert Kozłowski, Katarzyna Puciło

Zakażenia chlamydia trachomatis stanowią istotny problem epidemiologiczno-kliniczny. Według statystyk amerykańskich chlamydia znajdują się na pierwszym miejscu wśród drobnoustrojów bakteryjnych przenoszonych drogą kontaktów seksualnych. Na całym świecie odnotowuje się coraz większy wzrost zakażeń układu moczowo-płciowego wywołanych przez chlamydia trachomatis.

Zakażenia chlamydialne charakteryzują się skąpym lub bezobjawowym przebiegiem.

W obrębie gatunku C. trachomatis wyróżnia się 3 biotypy. Stany zapalne narządu moczowo-płciowego i spojówek wywoływane są przez immunotypy D-K, czyli szczepy okulogenitalne, przenoszone drogą kontaktów seksualnych. Zakażenia przez nie wywoływane dotyczą na ogół ludzi młodych i szerzą się głównie w krajach uprzemysłowionych i rozwiniętych.

C. trachomatis jest głównym czynnikiem etiologicznym zapalenia cewki moczowej u mężczyzn. Zapalenie to zwane dawniej nierzeżączkowym jest najczęstszym schorzeniem przenoszonym drogą płciową. Przebieg kliniczny infekcji jest na ogół podostry lub skąpoobjawowy. Również w etiologii ostrego zapalenia najądrzy u mężczyzn w wieku poniżej 35 lat dominującą rolę odgrywa C. trachomatis. U mężczyzn w wieku powyżej 35 lat przyczyną ostrego zapalenia najądrzy są na ogół pałeczki Gram-ujemne. Aktualnie zakażenie C. trachomatis jest uznawane za najczęstszy czynnik etiologiczny zapaleń najądrzy u mężczyzn w okresie aktywności seksualnej.

Dyskutowany jest wpływ chlamydii na upośledzenie płodności męskiej. Również niejasna i nierozstrzygnięta pozostaje rola C. trachomatis w zapaleniu gruczołu krokowego.

Współczesne metody diagnostyczne stosowane do identyfikacji zakażeń C. trachomatis obejmują: diagnostykę hodowlaną, metody wykrywające antygen, metody wykrywające DNA i/lub RNA oraz metody serologiczne.

W terapii zakażeń chlamydialnych istotne jest wczesne podjęcie leczenia. Wczesne leczenie umożliwia ograniczenie występowania zakażeń układu moczowo – płciowego wywołanych tymi drobnoustrojami, a także chroni przed obserwowaną mniejszą skutecznością antybiotykoterapii w przewlekłych zakażeniach C. trachomatis.

Lekami z wyboru stosowanymi w terapii chlamydialnych zakażeń układu moczowo-płciowego są antybiotyki z grupy tetracyklin, makrolidów oraz fluorochinolonów. Czas terapii zależy od narządu objętego zakażeniem, a także od tego czy infekcja jest powikłana czy nie. Zaleca się, aby leczeniem były objęte również partnerki pacjentów z wykrytą infekcją chlamydialną, niezależnie od wyników badań mikrobiologicznych.

 Imed